Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

αχ-ενατόν

(ίσις-όσιρις-τέκνα)
Νεφερτίτη- Αχενατόν-Τέκνα
ένα ποίημα για τον μυητή-μύστη του ηλιακού φωτοπυρός
55
Ηλιολατρεία 11/1/2003
(απο την ποιητική συλλογή:επιστροφή στην απλότητα)
(χαίρετε Αγνοί λάτρεις του Ηλίου)
οοοοοο
Πρόσωπα διαλόγου: Αχενατόν – Νεφερτίτη – Επτά κόρες
Αχενατόν (σε στάση Α):
ώ ηλιατέ ρά, μοναδικέ θεέ του κόσμου αναπνέω την υπέροχη πνοή σου,
τον λόγο που βγαίνει από το στόμα σου σαν πρωινή αύρα γεμάτη αλήθεια
Νεφερτίτη (σε στάση Χ):
ώ δεσπότη τ' ουρανού και της γης θαυμάζω κάθε μέρα την ομορφιά σου,
θέλω με πάθος να ακούω τη γλυκειά φωνή σου πνοή του Βόρειου ανέμου,
να τέρπη την ψυχή μου
Επτά κόρες (σε στάση Α):
ώ σεβαστέ πατέρα όλων των πατέρων ο λόγος σου ως πνοή Νότιου ανέμου,
αναγεννά τον κόσμο με τα έμβια όντα και τα τέκνα σου αφυπνίζονται
από τον λήθαργό τους
Αχενατόν
(με ανοιχτά-τεντωμένα οριζοντίως τα χέρια φυσάει 4 φορές
προς τα 4 σημεία του ορίζοντα-Τ):
φύσηξε, ώ Άρχων της ζωής του σύμπαντος κόσμου, φύσηξε την πνοή σου
και όλα τα μέλη μου θα ξανανιώσουν από την αγάπη σου
Νεφερτίτη
(με τα χέρια απλωμένα προς τον ουρανό-Υ):
δώσε μας, ώ Κύριε, το χέρι σου βοήθησε να δεχθούμε το πνεύμα σου,
και να ζούμε μόνο από την σοφία σου
Επτά κόρες
(εναποθέτουν στα αγάλματα της Ίσιδος και του Οσίριδος άνθη λωτού
και αρώματα και γονατίζουν σε στάση Χ):
δέξου Κύριε τα δώρα των τέκνων σου και των τέκνων των τέκνων σου,
και ευδόκησε να ζήσουμε μέσα σου όπως συ, Η Αλήθεια, ζεις μέσα μας
Αχενατόν (σε στάση Χ):
Ήλιε μου, ΑΚΈΝ ΑΤΌΝ φώναζε αιωνίως το όνομά μου,
και δεν θα χαθώ ποτέ
Νεφερτίτη (σε στάση Α):
Ήλιε μου, ΑΧΕΝΑΤΌΝ θα φωνάζω αιωνίως το όνομά σου,
και ποτέ δεν θα χαθώ
Επτά κόρες (σε στάση Α):
Ήλιε μας, ΑΚΈΝ ΑΧΕΝΑΤΌΝ σε τα τέκνα σου φωνάζουν αιωνίως,
τ' όνομά σου τ' όνομά τους και ποτέ δεν θα χαθούν
999
Σημείωση:
Το ποίημα αυτό βασίστηκε σε ποίημα που έγραψε ο ίδιος ο Αχενατόν.
ΥΥΥ
ΤΤΤΤΤΤΤ
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

αρμέγουν

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Ειμί

Η φωτογραφία μου
ακαMαντίς, Ατθίς, Αθηναϊς, Ελλάς, Greece
Ενας απλός άνθρωπος- που πιστεύει, αγαπά, αναζητά τον θεό, δηλαδή την αλήθεια- τον εαυτό- τον συνάνθρωπο και την φύση- δημιουργία και που προσπαθεί με σοφία να τους συνδέσει- εναρμονίσει μέσα και έξω του με τρόπο φυσικό, λογικό, ηθικό και πνευματικό.